Í dag er starfsdagur í skólanum og foreldraviðtöl í leikskólanum. Það þýðir fyrir okkur hér á bókasafninu að við eigum eftir að sjá mörg börn hér í dag. Þau sækja langflest í tölvurnar, en líka félagsskapinn. Það er auðvitað mun skemmtilegra að koma hingað í tölvu og hitta aðra krakka en að vera ein/n heima. Mörg barnanna eru þó líka að sækja í blöð og bækur eða eru kannski bara að lesa á meðan þau bíða eftir tölvu. Ég held það hljóti að vera lestrarhvetjandi fyrir þau að vera innan um allar bækurnar og teiknimyndasögurnar, þurfa bara að teygja sig aðeins og þá er maður kominn með spennandi bók í hendurnar. Þau mættu reyndar gera meira af því. Síðastliðinn laugardag efndi hópur rithöfunda til málþings um læsi eða skort á læsi. Yfirskriftin var "Alvara lífsins: bókaþjóð í ólestri". Hægt er að lesa sér til um málþingið á vefsíðunni: http://www.nordice.is/norraena-husid/frettir/nr/1185
Ég komst því miður ekki á þetta málþing þar sem ég var að fylgjast með honum Sölva mínum keppa í dansi. Ég hef þó frétt af því að málþingið hafi verið mjög vel sótt og sérlega áhugavert þar sem m.a. komu fram uggvekjandi upplýsingar um læsi barna. Forstöðumenn almenningsbókasafna hafa verið að ræða þessi sömu mál í nokkuð mörg ár. Mörg bókasöfn hafa átt frumkvæði að lestrarhvetjandi verkefnum og mikið samstarf er allajafna milli skóla og bókasafna. Nú er komin fram hugmynd um að tengjast hópnum sem stóð að málþinginu og ég held að það sé vel. Það er enginn einn hópur sem getur haft áhrif til góðs heldur þurfum við öll að koma þar að - allt samfélagið.
Andri Snær Magnason hélt erindi á málþinginu um mest lesnu bækurnar á Íslandi og segir það vera skólabækurnar. Í vefritinu Smugunni er fjallað um erindi Andra og vitnað í hann: „Þegar kemur í ljós að fjórðungur stráka telst vera tæknilega ólæs, geti ekki lesið sér til gagns, þá hljóta menn að velta því fyrir sér hvort bækurnar höfði til þeirra, og líka af hverju þær eru ekki þannig að þeir séu tilbúnir til þess að lesa þær sjálfviljugir," (http://smugan.is/2012/01/baekurnar-sem-enginn-talar-um/) Þarna er Andri að tala um skólabækur. Ætli flestir foreldrar hafi ekki lent í því að þurfa að tala um fyrir barni, biðja það um að klára að lesa ákveðna (leiðinlega) léttlestrarbók því næsta sé örugglega skemmtilegri. Kannski er hægt að gera þessar bækur skemmtilegri. Þetta er allavega áhugaverð pæling en þó held ég að meginvandinn sé samkeppnin um athygli barnanna. Strákar eru sérstaklega ginnkeyptir fyrir tölvuleikjum og ólæsi er meira hjá drengjum. Bókin þarf að keppa við sérlega spennandi og oft ofbeldisfulla tölvuleiki og það getur verið erfitt. Bækurnar um Harry Potter voru alger himnasending. Að hvetja börnin og þá sérstaklega drengi til aukins lesturs er spennandi verkefni sem við stöndum frammi fyrir og er brýnt að við komum sem flest að þessari vinnu sem er þjóðfélaginu öllu til hagsbóta.
