Gleðilega hátíð öllsömul.
Það eru tæp 12 ár síðan við fjölskyldan fluttum til
Þorlákshafnar. Mér finnst ég enn nýkomin en á sama tíma er ég orðin partur af
þessu samfélagi. Nýkomin af því að ég er ennþá að uppgötva ættartengsl milli
íbúa og að heyra eitthvað nýtt um sögu þessa samfélags. En ég er
Þorlákshafnarbúi enda var okkur eins og öðrum sem hingað flytja svo vel tekið
að fljótt var maður orðinn heimamaður.
Það er ekki allsstaðar sem nýjir íbúar eru stöðvaðir úti á götu, boðnir
velkomnir og spurðir spjörunum úr, hvattir til að taka þátt í félagsstarfi eða
boðnir á kvennahitting. Sumstaðar fara
sögur af að erfitt sé að komast „inn í samfélagið“ og kynnast fólki, en þannig
er það ekki hér.
Í lok síðasta mánaðar var opnuð sýning á bókasafninu þar sem
fjallað er um fyrstu ár byggðar í Þorlákshöfn. Tímabil sem einkenndist af
hjálpsemi, dugnaði, framsýni og samheldni. Mér finnst þetta svo sannarlega eiga
við þetta samfélag enn í dag eins og ég er búin að kynnast því.
Það er mjög erfitt að eiga ekki bakland á nýjum stað,
sérstaklega þegar maður er með ung börn og vinnan krefst þess að maður sé frá á
kvöldin og stundum um helgar. Í Þorlákshöfn var það lítið mál. Við Viggó,
maðurinn minn, kynntumst fólki sem hefur alltaf verið reiðubúið að aðstoða
okkur. Fyrir það erum við óendanlega
þakklát.
En hverjir eru það
sem búa til „samfélagið“?
Ætli það sé Edda Laufey sem er alltaf að koma til mín með
hugmyndir að einhverjum verkefnum sem sumar eru stórkostlegar en aðrar bara
góðar? Eða Róbert Darling sem hefur unnið einstakt starf sem stjórnandi
lúðrasveitarinnar? Ásta Margrét sem fær sólina til að skína bara með því að
vera á svæðinu? Jónas Sigurðsson sem er
örugglega einhver besti sendiherra sem nokkur staður getur átt? Ása Berglind sem býr til ótrúleg verkefni en passar
betur á kápumynd bókar eftir Jane Austin en Sögu Þorlákshafnar? Eða kannski Gunna Bjarna sem þekkir
lestrarsmekk velflestra bæjarbúa? Kannski það séu strákarnir sem eru í „bissness“
við að slá grasið um allar trissur? Sirrý, Bjarni, Njörður og Hemmi sem ættu hvert
um sig skilið að fá verðlaun fyrir tónleikasókn? Kjartan sjómaður, þessi hrjúfi
maður sem býr til listaverk með keðjusög að vopni? Fólkið sem sækir tómstundir
á „Níunni“ þar sem hlátur, glens og grín ræður ríkjum? Allt kórafólkið okkar? Bjargirnar
sem hafa staðið sig frábærlega í öllu sem þær hafa tekið sér fyrir hendur, hvort sem það
er tónlist, spurningakeppnir eða félagsstarf? Eða Róbert Dan sem er alltaf
tilbúinn að aðstoða okkur tæknivitleysingana? Eða kannski Kiwanisfélagið sem er
svo ungt, virkt og fjölmennt eða Leikfélagið sem nær alltaf að koma okkur á
óvart með metnaðarfullum sýningum? Íþróttafólkið okkar sem er hvarvetna að
vinna sigra eða kannski Leila sem fékk mig til að taka á móti krakkahópi á
frídeginum mínum bara með því að brosa yndislega? Eða börnin sem kalla á mig þegar ég hjóla
framhjá leikskólanum og segjast þekkja mig, ég vinni á bókasafninu, nú eða
kannski Jóhanna og Ragnar sem eru ekki bara ótrúlega virk heldur líka frábær
til undaneldis eins og reyndar mjög margir fleiri búsettir hér. En ég ætla
að láta staðar numið hér þó ég þyrfti sennilega að telja upp
eittþúsundníuhundruð og eitthvað íbúa í viðbót ef ég ætti virkilega að nefna
alla þá sem mynda þetta samfélag.
En samfélag eins og þetta er samt ekki bara fólkið, heldur
líka þessar óskrifuðu reglur og hefðir varðandi viðeigandi hegðun og
samskipti. Það er ekki eitthvað fast í
hendi, heldur síbreytilegt og það dásamlega er að hér geta allir haft áhrif og
tekið þátt í að móta menningu samfélagsins.
Ég hef litið svo á að starf mitt sem menningarfulltrúi
hafi að mörgu leiti snúast um það að lesa samfélagið, hlusta, átta mig á
hverjar þarfirnar eru og búa til jarðveg þar sem eitthvað stórkostlegt fær að
þrífast, vaxa og blómstra. Auðvitað hef ég reynt að klína mínu áhugasviði inn í
menningarlífið og stundum hefur það gengið, stundum ekki en vænst hefur mér
þótt um ef ég hef haft á tilfinningunni að ég hafi hjálpað kröftugum, skapandi og
frjóum einstaklingum til að raungera hugmyndir sínar, samfélaginu til góða. Þetta er lítið samfélag þar sem fólki er annt hvert um
annað. Það þarf að halda í þann kraft og þá samstöðu sem einkenndi fyrstu árin
hér og mér finnst einmitt einkenna það samfélag sem hér er í dag. Það er sérstaða þess.
Í dag er þjóðhátíðardagur, 17. júní og hann er að mörgu
leiti svolítið sérstakur í sögu staðarins. Í gær hélt Lúðrasveit Þorlákshafnar
tónleika sem eiga eftir að lifa lengi í minningunni. Þar hafa einstaklingar
sýnt fram á að þau geta allt með góðu samstarfi og vilja. Í morgun var skilti og listaverk við útsýnispall
afhjúpað. Það er verkefni sem Erlingur
Ævarr Jónsson, íbúi hér í bæ átti frumkvæði að og áfram ætlar Erlingur Ævarr að
eiga frumkvæði að verkefnum sem eiga eftir að fegra bæinn okkar og minna á sögu
staðarins. Skrúðgarðurinn ber vitni um framsýni, dugnað og samtakamátt kvenfélagskvenna
sem bjuggu til garð á þessum stað sem fæstir gerðu ráð fyrir að væri heppilegur
til ræktunar. Allt þetta eru sögur af
fólki sem leggur samfélaginu eitthvað til og allir græða.
Það þarf að hlúa að einstaklingunum sem koma með hugmyndir
og er tilbúnir að leggja eitthvað á sig og finna kraftinum og sköpuninni
farveg. Með stuðningi og samheldni eru samfélaginu allir vegir
færir, því saman erum við alltaf sterkari.
Nýverið sýndum við sem þjóð að margur er knár þótt hann sé
smár. Karlalandsliðið okkar í fótbolta átti stórkostlegan leik gegn Portúgölum
í Frakklandi og í erlendum miðlum er umtalað hve stuðningsmennirnir eru
kurteisir og hve liðið vann vel saman sem ein heild, engar ofurstjörnur eins og
hjá mótherjunum. Sú tilfinning sem greip
mig þegar ég las í gegnum erlenda vefmiðla daginn eftir var sú sama og ég hef
svo oft fundið fyrir í gegnum árin hér í Þorlákshöfn þegar undrast er að þetta
litla samfélag okkar geti gert stóra hluti.
Skólinn og leikskólinn hafa verið í fremstu röð. Lúðrasveitin, Leikfélagið, Tónar og trix, íþróttafólkið
okkar, tónlistarfólkið og dansararnir hafa vakið athygli. Allt byrjar þetta
einhversstaðar og hér er einfaldlega hlúð að ungviðinu. Grunnstoðirnar eru góðar og allir fá tækifæri
til að finna sig einhversstaðar og skína. Til er afrískt máltæki sem segir: „það þarf
heilt þorp til að ala upp barn“ og það
er ljóst af uppvöxnu börnunum hér og héðan að Þorlákshöfn og Ölfusið er mjög
góður uppalandi.
Mig langar til að nota þetta tækifæri og þakka kærlega fyrir
mig og mína. Ég er búin að segja það
nokkrum sinnum undanfarna daga og endurtek með ánægju að þau ár sem ég hef átt
hér, hafa verið þau bestu hingað til og að drengirnir okkar Viggós hefðu ekki getað
verið á betri stað til að alast upp á. Nú tekur við nýr kafli í lífi okkar fjölskyldunnar og við
erum full tilhlökkunar þó tilfinningin sé blendin, en ég er ekki i nokkrum vafa
um að eins og ég tel mig hafa komið inn með ferskar hugmyndir og verkefni í
embætti menningarfulltrúa á sínum tíma, mun nýr einstaklingur skipta um gír og
koma með nýjan kraft inn í þá vinnu sem framundan er hjá sveitarfélaginu. Við hlökkum til að vera á hliðarlínunni í
klappliðinu og reynum að falla vel inn í hið frábæra stuðningsmannalið sem
þetta samfélag býr að.
Ég ætla bara að leyfa mér að vera væmin í lokin og láta það
flakka að ég elska ykkur.
