Það er sorglegt að horfa upp á fólk hverfa smám saman á vit
óminnis líkt og lá fyrir honum pabba. Nú
er hann búinn að kveðja og við rifjum upp þætti úr æviskeiði hans frá þeim tíma
þegar hann var hjá okkur, virkur þátttakandi í fjölskyldulífinu, söng í kór og var
eljusamur í skógræktarstarfinu.
Ætli það megi ekki segja að ég eigi pabba það að þakka að ég
er mjög mikil kvenréttindakona. Hann var fyrirmyndin sem sýndi okkur að
karlmenn geta séð um heimilið til jafns við konur, eldað, bakað, þrifið, annast
ungviðið og prjónað. Þegar pabbi vann í
Timburiðjunni, gekk hann alltaf heim í hádeginu og hafði til mat handa okkur. Hann
hafði gaman af að elda og var ófeiminn við að prufa nýja rétti. Þegar örbylgjuofninn kom á heimilið, var hann
notaður í tilraunaeldamennskuna. Pabbi bakaði m.a. í honum rabbarbaraköku úr
hafragrautsafganginum frá því um morguninn og það var sko ekkert slor.
Það var ekki mikið vesen á pabba. Hann var alla tíð frekar
hljóðlátur og rólegur. Fyrir vikið var hann sá allra besti sálusorgari sem hægt
var að hugsa sér. Hann hjálpaði mér að taka einhverja erfiðustu ákvörðun lífs
míns, án þess að benda mér á hvað ég ætti að gera. Hlustaði bara af athygli,
miðlaði sögum af fjölskyldufólki og benti mér á að aðalatriðið væri að ég væri
sátt við mína ákvörðun og auðvitað fór ég eftir því. Pabbi er kominn af miklu söngfólki og ólst
upp á Austurlandeyjum á bæ sem yfirleitt var kallaður Sönghjáleiga því þar var
sungið öllum stundum fullum hálsi og yfirleitt í röddum. Í gegnum söngelska fjölskyldu pabba kynntumst
við gleðinni og væntumþykju sem á eftir að fylgja okkur afkomendunum, ekki hvað
síst í gegnum sönginn sem ornar, gleður og færir vellíðan.
