Þá er ég farin að taka saman tölulegar upplýsingar frá síðasta ári varðandi ýmislegt sem viðkemur menningarsvið Ölfuss. Upplýsingarnar verða gerðar opinberar á íbúafundi sem haldinn verður annað kvöld hér í ráðhúsinu. Mér finnst þetta alltaf jafn spennandi, sérstaklega þegar tölur eru bornar saman við fyrri ár. Gaman er að sjá breytingar varðandi gestakomur, fjölda tónleikagesta og viðburða, útlán á bókasafninu og annað þvíumlíkt. Það eru merkjanlegar breytingar í tölunum og stundum er hægt að tengja þær við sviptingar í þjóðfélaginu. Þannig fjölgaði útlánum á bókasöfnum á Íslandi almennt í kjölfar bankahrunsins. Reyndar fjölgaði útlánum ekki verulega hjá okkur, en gestakomum fjölgaði. Bókasafnið er alltaf að verða mikilvægari í hlutverki menningarmiðstöðvar, staður þar sem fólk kíkir í blöðin og hittist að spjalla og það þykir okkur Guðfinnu, samstarfskonu minni, sérlega vænt um. Við erum líka að sjá krakkana koma í auknum mæli á safnið. Þeir eru að aðallega að koma til að fara í tölvurnar en ílengjast gjarnan og skoða bækur eða eru bara að dingla sér saman - enda ekki amalegt að gera það innan um risapúða og í hugggulegum turninum. Ég lýk við ársskýrsluna á morgun og kynni hana á fundinum annað kvöld auk þess sem skýrslan kemur til með að liggja hér frammi fyrir áhugasama út mánuðinn (svo fer þetta að sjálfsögðu á netið líka).
Hann Róbert Ingimundarson kom til mín áðan og færði mér minniskubb með flottum myndum sem hann tók á síðasta ári. Myndirnar ætla ég að prenta út og stilla upp í gluggunum á safninu við hlið hinna sem þar eru fyrir.
Við erum heilmikið að taka til hjá okkur, komnar með hreinar gardínur (sem við ætlum þó ekki að setja upp strax) og tuskudýrin í barnadeildinni eru að fara tvö og tvö saman í þvottahúsið (við viljum alls ekki missa fleiri í einu) og senn líður að tíma grisjunar því einhvernveginn þurfum við að koma nýju bókunum fyrir. Það er reyndar furðulegt hvað við virðumst öll eiga erfitt með að losa okkur við bækur. Ég þurfti að setja mig í stellingar þegar ég fór í fyrsta skipti að farga bókum hér á safninu, en þetta er hlutur sem þarf að gera því bókasöfnum er jú ekki ætlað að vera geymslustaðir fyrir bækur sem engin eftirspurn er eftir, nei þá er betra að fylla hillurnar af einhverju bitastæðu. Við reynum að vanda okkur sem best við getum og ég hef reyndar mikið gaman af að fara í gegnum hillurnar, skoða bækurnar, útlán þeirra aftur í tímann og flokka, en þetta er heillangur prósess. Fyrst um sinn verða nýju bækurnar áfram á vagni fyrir framan afgreiðsluborðið þar sem gestir komast ekki hjá því að falla í freistni og taka eina eða tvær, tjah eða þrjár nýjar bækur með heim (og á meðan bækurnar lánast, þá er pláss í vagninum).
